Ο Ζορζ Κυβιέ (Georges Cuvier) γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1769 στο Μονμπελιάρ της Γαλλίας, σε μια προτεσταντική οικογένεια. Από νεαρή ηλικία έδειξε εξαιρετικές ικανότητες στα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες, σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης όπου ειδικεύτηκε στη φυσική ιστορία και την οικονομία. Μετά τις σπουδές του, μετακόμισε στο Παρίσι το 1795, όπου διορίστηκε βοηθός στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, και αργότερα έγινε καθηγητής συγκριτικής ανατομίας. Ο Κυβιέ ήταν πολυμαθής, συνδυάζοντας γνώσεις από τη ζωολογία, την παλαιοντολογία και την πολιτική, καθώς υπηρέτησε και ως κρατικός σύμβουλος υπό τον Ναπολέοντα και μεταγενέστερους ηγεμόνες.
Η κύρια συμβολή του Κυβιέ στην επιστήμη εντοπίζεται στη θεμελίωση της παλαιοντολογίας και της συγκριτικής ανατομίας, όπου συνέδεσε γεωλογία και βιολογία. Θεωρείται ο “πατέρας της παλαιοντολογίας των σπονδυλωτών”, καθώς ανέπτυξε μεθόδους για την ανακατασκευή εξαφανισμένων ειδών από απολιθώματα, βασιζόμενος σε αρχές συγκριτικής ανατομίας – π.χ., η αρχή της συσχέτισης των οργάνων, όπου η δομή ενός οργανισμού καθορίζει τα χαρακτηριστικά του. Επεξέκτεινε την ταξινόμηση του Λινναίου, ομαδοποιώντας τάξεις σε φύλα και ενσωματώνοντας απολιθώματα, αποδεικνύοντας την ύπαρξη εξαφανισμένων ειδών – μια ριζοσπαστική ιδέα για την εποχή, καθώς αντέκρουε την ιδέα της αλυσίδας των όντων.
Στη σχέση γεωλογίας και βιολογίας, ο Κυβιέ υποστήριξε τον καταστροφισμό: η Γη υπέστη πολλαπλές καταστροφές (όπως πλημμύρες), που προκάλεσαν μαζικές εξαφανίσεις, και κάθε νέα εποχή γέμιζε με νέα είδη. Μελέτησε απολιθώματα μαμούθ και μαστόδοντων, αποδεικνύοντας ότι ανήκαν σε εξαφανισμένα είδη, και συνέδεσε γεωλογικά στρώματα με βιολογικές αλλαγές, δείχνοντας πώς οι γεωλογικές δυνάμεις διαμόρφωναν την ιστορία της ζωής. Το έργο του Recherches sur les ossemens fossiles (1812) περιέγραφε αυτές τις ιδέες, επηρεάζοντας την κατανόηση της γήινης ιστορίας.
Παρά την αντίθεσή του στην εξέλιξη (αρνούμενος μεταμορφώσεις ειδών), η εργασία του έθεσε βάσεις για μεταγενέστερους, όπως ο Δαρβίνος, παρέχοντας στοιχεία για εξαφανίσεις. Ο Κυβιέ πέθανε στις 13 Μαΐου 1832 στο Παρίσι, αφήνοντας κληρονομιά που διαμόρφωσε παλαιοντολογία, γεωλογία και βιολογία, δείχνοντας πώς τα απολιθώματα αποκαλύπτουν τη δυναμική σχέση Γης και ζωής.